بهارسبز

سلام خوبان                                               من اومدم با کلی تاخیر و  پوزش     امروز نشستم تمام مطالب زیبای دوستانو خوندمو حالی بردم  واما تاخیرم به جهت شرکت در امتحانات پایان ترمم بود،اخه حتما تو دلتون بهم میگین آبت کم بود ،نونت کم بود ،الان با این سن وسال و این موقعیت چه موقع درس خوندنته،نه بابا شوخی کردم الانه که با این حرفم کله عسل پیدا بشه و داد وفریاد راه بیندازه که کدوم سن وسال تو که حالا اول جوونیته،     ولی باور کنید عزیزان بهترین گزینه ای که میتونست تا حدودی آرومم کنه ومانع افسردگیم بشه همین درس خوندن بود ،چرا که درست شدم یه بچه دبیرستانی با استرس و حسود در نمره گرفتن، به قول جوونا ......خون   بگذریم نوشته های مامان الهه رو خوندمو خیلی زیبا وبا احساس بود خوش بحالت که ا ینقدر روان وراحت وبا احساس می تونی درونت را به کاغذ بیاری و همه رو با نوشته های زیبایت به هر جا که دلت خواست ببری                 همیشه با خودم می گفتم ومیگم ای کاش شاعر بودم یا نویسنده نقاش بودم یا نوازنده تا شاید میتوانستم احساس درونم را بیان کنم وبه دیگران انتقال بدم ولی حیف که هیچگونه هنری را ندارم  هنرمندان را بسیار بسیار دوست می دارم  نوشته های خواهر خوب ودوست داشتنیم (دغدغه های یک مادر )و دختر باران را در مورد وابستگی خوندم بسیار عالی بود ولی به نظر می آیدوابستگی زیاد هم خوب نیست چرا که همه همدیگر روزی به نحوی از دست خواهیم داد دراین موقع است که وابستگی زیاد داشتن ضربه نهایی را میزنه وانسان رو نا بود میکنه مخصوصا افرادی که مثل من ضعف ایمانم داشته باشن بسیار مهلک خواهد بود من که در وابستگیم به افراد زیاد لطمه خوردم به حمید ،مسعود مجید و.......والانشم به خاطر وابستگی به بچه هام د.ست داشتن خیلی خوبه ولی وابستگی نه چند روزیه که بیشتر از همیشه مامان بزرگت رو درک می کنم چون به شدت دل تنگ عسلم البته عادت ندارم بگم چون گفتن همونو سرازیزی اشک همون ،یاد آوری گذشته بسیار پسندیده هست زیرا یادمون نمیره که کی بودیم وکجا بودیم وانانی را که سالیانی باهامون زندگی کردن را از یاد نبردن خود نوعی قدر شناسی است که اهای دوستان ،برادران ،عزیزانی که به ظاهر از ما دورین بانید بدانید از دلمان نرفتید من قبول ندارم که میگن از دل برود همون که از دیده برفت این در مورد افراد قدر ناشناس صدق می کند ولی بهتر آن است که حال خود را که روزی گذشته خواهد شد خوب بسازیم که سعدیا مرد نکو نام نمیرد هرگز          مامان الهه با خنده بچه هامون با شاد بودنشون با بزرگ شدنشون با خوش حال کردن به قول شما شاگردای موسسه ،با دل خوش کردن همسایه نیازمندمون با شاد کردن بابا و مامانا ،با همدلی و همراهی با همسر و   غیره میتونیم هم حالمونو هم ایندمونو انشالله بهتر بسازیم        

مدتی است به خاطر درس و کلاس نتونستم بیام و نوشته های عزیزان رو بخونم امروز از اون روزایی که حال و احوالم زیاده روبراه نیست بازم یاس و نا امیدی اومده سراغم ،فکر می کنم بچه ها اینو از چشام می خونند اخه چشمها هرگز دروغ نمی گویند تمام احساسات ادمی در چشاش پیدا میشه من علاوه بر چشام صدام نیز گویای احساساتمه همه با شنیدن صدام می تونند متوجه حالاتم بشن اصلا نمی تونم نقش بازی کنم با خودم فکر می کردم به کدامین جرم باید غرق در مشکلات باشم ؟به کدامین جرم باید همشه یه چیزی برای غصه خوردن داشته باشم ؟به کدامین گناه نکرده نباید خوش باشم و ارام ارام شکسته شوم ؟خدایا دلم میخواد برم یه جایی که هیچکس نباشه تا آنجا هر قدر که دلم میخواد داد بزنم و گله هامو بگم تا خدا جوابمو بده ،دلم میخواد یه چیز خوب بشنوم ،یه چیزی که هیجان خوبی داشته باشه ،یه چیزی که بهم آرامش بده ،دلم میخواد برم جایی که فقط خودم باشم وخودم نمی دونم کجا ؟چون گاهی نیازه، ادم برای اینکه فراموش کنه و نشکنه باید بره کجا شو نمی دونم اگه شما میدونید بگید

این روزا همه چیز حا ل وهوای دیگری دارد ،بی تاب و بی قرارم ،ولی ظاهری آرام وشاید به نظر دیگران صبور ،ولی درونی پر از غوغا وآشوب ،البته میدونم چرا بخاطر اینکه این روزا یاد آور روز های تلخ و فراموش نشدنی روز های جنگ و دفاع مقدس است ،روز هایی که تقریبا اکثر خونه ها طعم تلخ خدا حافظی با عزیزانشونو را چشیدن ،و در حالی جگر گو شه هاشونو راهی جبهه های نبرد می کردند که امیدی به باز گشتشون نداشتند ،آری عزیزان بد جوری دلم هواشونو کرده شاید به خاطر اینه که شو نه هام خسته شده و دیگه تحمل بار بیشترو نداره دلم می خواست که اونا بودن و مثل قبل با حرفای شیرین و التیام بخششون مر حم دلم می شدن .                                            من  واین  سوز تنهایی،من ودرد شکیبایی،تو را می جویم از هر جا ،تو را می پویم از هر باغ ،جدا افتاده ام از تو ،نمی یابم نشان ،اما دلم پیوسته می گوید ،که آن آیینه در اینجاست                                               ای کاش قدر روزهای با هم بودن را بیشتر از اینا می دونستم و بیشتر از وجودشان استفاده معنوی می کردم                                          عشق می بارد از چشمم ،نگاهم خیره بر صحراست،تو اینجا با منی اما ،نگاهم سخت نا بیناست                                                          یاد مسعود ،حمید و مجید عزیزم گرامی باد ،روحشان شاد و از ما راضی باد انشاالله 

زن عشق می کارد وکینه درو می کند ،دیه اش نصف توست ومجازات زنایش با تو برابر                                                                    اومی تواند فقط یک همسر داشته باشد وتو مختار به داشتن چهار همسر                                                                                  اوبرای ازدواجش در هر سنی نیاز به اجازه ولی وتو هر زمان بخواهی به لطف قانونگذار می توانی ازدواج کنی                                              او کتک می خورد و تو محاکمه نمی شوی                                      اومی زاید وتو برای فرزندش نام انتخاب می کنی                              او درد می کشد وتونگرانی که کودک دختر نباشد                             او بی خوابی می کشد وتو خواب حوریان بهشتی را می بینی             او مادر می شود وهمه جا می پرسند نام پدر                                  و هر روز او متولد می شود ،عاشق می شود ،مادر می شود ،پیر می شود میمیرد،و قرن هاست که او عشق می کارد و کینه درو می کند    چرا که در چین وشیارهای صورت مردش به جای گذشت ،زمان جوانی بر باد رفته اش را می بیند و در قدمهای لرزان مردش،گامهای شتاب زده جوانی برای رفتن                                                                      و در دهای منقطع قلب مرد،سینه ای را به یاد می آوردکه تهی از دل بوده و پیری مرد فقط رفتن ورفتن را در دل او زنده می کند واینها همه کینه است که کاشته می شود ودر قلب مالامال از درد ........و این رنج است

امروز روز خوبی برام بود چون قبولی در پیام نور در رشته ای که خیلی دوستش داشتم خوشحالم کرد آخه مدتی بود هیچی منو خوشحال نمی کرد با لاخره فشار روحی زیاد بود منم کم طاقت ،گاهی وقتا کم می آوردم از خدا گله می کردم ولی خدای خوبم هیچوقت منو ول نکرد همیشه همرام بود وحامیم ،خدایم خیلی خوبه خیلی هوامو داره ،خیلی با مرامه ،آه که چقدر دوستش دارم هیچوقت اینقدر خود خواه نبودم ولی امروز احساس می کنم خدا فقط مال منه ،آخه خیلی به فکرمه باورتون نمیشه که چطور وجودشو با تمام وجودم حس می کنم خدایا       متشکرم بخاطر همه چیزهای خوبی که به من دادی

امروز خیلی خوشحالم چرا که خبر قبولیمو تو پیام نور در رشته ای که خیلی دوستش داشتم ودارم شنیدم اخه به سن وسال منم نگاه کنید بعد بگین مگه هنر کردی                                                             با این همه فشار روحی و روانی ،فقط خدا بود که کمکم کرد دعا کنید که خدا هیچوقت از بندگانش رو بر نگرداند که آنموقع باید نا امید شد 

گفتم خدای من .دقایقی بود در زندگانیم که هوس می کردم سر سنگینم را که پراز دغدغه ی دیروز بود و هراس فردا ،بر شانه هایت صورت گذارم ،و آرام برایت بگویم وبگریم ،در آن لحظه شا نه هایت کجا بو د ؟                                                                                   گفت:  عزیز تز از هر چه هست،تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی که در تمام لحظات بودنت بر من تکیه کرده بودی من آنی خود را از تو دریغ نکرده ام که تو اینگونه هستی . من همچون عاشقی که به معشوق خویش می نگرد با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم.    گفتم:پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی اینگونه زار بگریم ؟                                                                                       گفت:عزیز تر از هر چه هست،اشک تنها قطر ه ای است که قبل از آنکه فرود آید عروج می کند،اشکهایت به من رسید و من یکی یکی بر زنگارهای روحت ریختم تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی آسمان،چرا که اینگونه می شود تا همیشه شاد بود                       گفتم:آخر آن چه سنگ بزر گی بود که بر سر راهم گذاشتی ؟     گفت:بارها صدایت کردم ،آرام گفتم از این راه نرو که به جایی نمی رسی تو هرگز گوش نکردی و آن سنگ بزرگ فریاد بلند من بود که عزیز تر از جان از این راه نرو که به نا کجا آباد هم نخواهی رسید.               گفتم: پس چرا آنهمه درد در دلم انباشتی؟                                 گفت:روزیت دادم تا صدایم کنی ،چیزی نگفتی.پناهت دادم تا صدایم کنی ،چیزی نگفتی بارها گل برایت فرستادم ،کلامی نگفتی. می خواستم برایم بگویی آخر تو بنده من هستی.چاره ای نبود جز نزول درد که تو تنها اینگونه شد که صدایم کردی                                       گفتم:پس چرا همان بار اول که صدایت کردم درد را دلم نراندی؟       گفت:اول بار که گفتی خدا آنچنان به شوق آمدم که حیفم آمد بار دیگر خدای تو را نشنوم.تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر برای شنیدن خدایی دیگر . من اگر می دانستم بعد از علاج درد هم بر خدا گفتن اصرار می کنی همان باراول شفایت می دادم                                   گفتم :مهربانترین خدا دوست دارمت                                             گفت : من دوست تر دارمت   

همیشه از بچگی از طو فان و باد های شدید می ترسیدم و بلا فاصله نماز آیات می خوندم زیرا تصور می کردم بعد از طو فان یا باد شدید حتما زلزله خواهد آمد و از اینکه تو زلزله عزیزانمو از دست بدم فکرش برام سخت بوده وهست بعد ها که بزرگتر شدم فهمیدم که نه اینطورم نیست که هر طوفانی به دنبالش زلزله داشته باشه ،برای همین کمی از وحشتم کاسته شد ولی فهمیدم که طوفانهای بزرگ و خانمانسوزی ممکن است زندگی آدما رو تهدید کنه که از هر زلزله ای ویران کننده تر است                                      

موقع تند بادها و طوفانها با خواندن نماز آیات هم خدارو به بزرگی یاد می کنیم هم آرامش می گیریم ولی وقتی آدما به زندگیها همانند طوفان حمله می آورند و بیرحمانه همه را تخریب می کنند چه باید کرد درست است حتما میگین مقاومت، ولی باور کنید گاهی اوقات آدم کم میاره به نظر شما چه کنیم تا تند بادهای زندگی ما را از پای در نیاورد

زندگی جنگ است جانا بهر جنگ آماده شو ،در جنگ شکست هست و پیروزی، مهم آن است که تو تلاشتو بکنی ،زندگی کار ساده ای نیست نشیب و فرازهای زیادی داره ولی همین هاست که ما را نیرومند میسازد،زندگی هنر است ،زندگی کوشش است ،زندگی افتان وپا شدن است ،زندگی تلاش هست وآرزو،زندگی خاطرات تلخ وشیرینش همه خواستنی است به قول عسل که یه سالی پدرش به مکه رفته بود و مدت یکماه او را ندیده بود یه روزی با اون صداقت بچگیش بهم گفت دلم برای داد زدن پدرم تنگ شده این نشون میده آدما وقتی همدیگرو دوست داشته باشن همه چیزشو دوست دارن ویه روزی برای همه چیزش چه خوب وچه بد دلتنگ میشن. 

زندگی یعنی لمس یک لاله بدون هوس کندن آن.

بخشش آب به تشنه ،بدون هوس بستن آن.

قسمت نان وشراب

زندگی یعنی عشق،لذت دیدن یک آهوی خسته،

بدون هوس کشتن آن.

تاگور:زندگی حتی با عشق گمشده نیز شیرین تر از زندگی بی عشق است    

پس به خدایمان می گوییم که

خدایا ،آرامشی به من عطا کن ،تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم ،شجاعتی به من بده تا چیزهایی را که می توانم ،تغییر دهم وعقلی که تفاوت میان توانایی و نا توانی را تشخیص دهم

دیروز بد جوری دپرس و ناراحت بودم طوری که بی بهونه شدیداگریه کردم و با خودم می گفتم بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران طوری که دوست خوبم خانم مطهری و نسرین خانوم و برادر عزیزم سعید هیچکدوم نتونستن منو آروم کنن این فقط من نبودم که گرفته بودم وغمگین ،آسمونم گرفته بود وبغض داشت اون دیگه چرا نمیدونم؟خلاصه بعد کلی بی قراری و گریه کمی سبک شدم هر کی یه ویزیت برام می کرد یکی می گفت یه حمد و۷ قل هوالله بخون اروم میشی،اون یکی می گفت دلتو بذار پیش اونایی که از نظر مالی مشکل دارند و.......شام خوردیم و زودتر از شبای دیگه زودترخوابیدم که صبح زود بتونم بیدار بشم ساعت ۶ بیدار شدم و محمد گلم قرار شد منو برسونه نمیدونم چرا اضطراب داشتم،حس بچه های پشت کنکوری رو خوب حس میکردم خلاصه با استرس فراوان وارد جلسه شدم یادم اومد که یاد خدا آرامش دهنده دلهاست شروع کردم زیر لب ایه های کوتاه رو خوندن ولی باور کنید یهو آروم شدم ،امتحانو دادم ساعت ۱۲ تموم شد و اومدم خونه نسرین جون که نهارو با هم بخوریم ولی تو راه با خودم می گفتم خدایا این یک امتحان کوچک و آزمونی این دنیایی بود اینقدر استرس به دنبال داشت وای از آزمون الهی باید به خدا پناه برد ودعا کرد که بارالها از امتحان تو رد نشیم بهر حال امروز هم گذشت همانطور که روز های دیگه می گذره بچه ها دعا کنید قبول بشم تا به همتون شیرینی حسابی بدم